“Bijzondere” lef

COLUMN

sprinkhaan

WIJK AAN ZEE – Natuurlijk heb jij als sprinkhaan geen paspoort nodig om mee te reizen met de wind. Dat zal deze sprinkhaan, vandaag gespot in Wijk aan Zee, ook gedacht hebben. Dit behoorlijke exemplaar van 7 á 8cm, is in ieder geval het probleem frituurpan ontlopen. Of liever, ontvlogen. Hij heeft wel een enorme durf gehad, om zonder helmpje, zich mee te laten voeren met de storm van de 28e Er lag per slot een passagiersschip op de Noordzee, zo hoog als een flatgebouw. Hoe het ook is, deze illegaal in ons land verblijvende sprinkhaan zal geen uitzettingsprocedure ondergaan. Waar hij precies vandaan komt? Dat zullen wij, zonder zijn of haar paspoort, nooit achter komen.

Er is niet zoveel bekend over sprinkhanen. Behalve dat deze “lekkere” diertjes ooit onderdeel waren van de plagen van Egypte. Zij komen nooit alleen. Als zij honger hebben, nou dan zal jij dit weten ook. Daar kwamen de Egyptenaren achter. O ja! Zij schijnen het prima te doen, met pootjes en al, in de frituurpan. Beetje knoflooksaus erbij en knarsen maar. Voor de liefhebbers is hier een recept.

Ingrediënten: 1/4 kop boter, 6 teentjes knoflook, 1 kop schoongemaakt sprinkhanen

Bereiding: Smelt de boter in een koekenpan. Zet het vuur op zacht/gemiddeld. Bak de knoflook in de boter gedurende 5 minuten. Voeg de sprinkhanen toe. Ga verder met bakken gedurende 10-15 minuten, af en toe roeren. Nadat zij de kleur hebben gekregen zoals op afbeelding te zien is, zijn ze klaar.

gefrituurde

                                                                                                                                       Eet smakelijk! 

Er is niet zo heel lang geleden wel het een en ander duidelijk geworden over de sabelsprinkhaan. Geen idee of deze imitator van de film The Mask, met zijn groene kop, een sabelsprinkhaan is. Het zou zomaar kunnen. De sabelsprinkhaan schijnt een opmerkelijk gehoor te hebben.

De oren van de Zuid-Amerikaanse sabelsprinkhaan (Copiphora Gorgonensis) zijn nog geen millimeter groot, maar zij werken nagenoeg gelijk als het menselijke oor. De sabelsprinkhaan kan op grote afstand sterk uiteenlopende frequenties onderscheiden. Het hoort bijvoorbeeld het verschil tussen het geluid van een andere sabelsprinkhaan en het ultrasone geluid van een jagende vleermuis. Dit laatste gaat ons toch mooi niet lukken. En daar komt dan bij, dat de oren van de sabelsprinkhaan op de twee voorpoten zitten. Zeg maar, op de ellebogen van ons.

oor2

Zij zetten het geluid om en analyseren de frequentie. Net als de mens. Wetenschappers hebben in het oor van dit insect een uniek orgaan ontdekt. Een met vocht gevulde holte die onder druk staat. Dit ziet eruit als een langgerekte ballon. Het werkt ongeveer zoals het slakkenhuis in de oren van zoogdieren, maar wel heel veel kleiner. Dit ballonnetje is de oorzaak van het opmerkelijke gehoor van de sabelsprinkhaan.

Daniel Robert is hoogleraar aan de Faculteit Biowetenschappen van de Universiteit van Bristol. Hij zegt dat deze ontdekking zal bijdragen tot de ontwikkeling van een nieuwe generatie hoorapparaten voor de mens. Deze op de natuur geïnspireerde hoorapparaten zullen velen malen kleiner en beter zijn dan ooit. Men denkt ook dat er, met deze kennis, een nieuwe generatie ultrasone technieken, bijvoorbeeld voor beeldvormende medische apparatuur zal ontstaan.

Deze diertjes kunnen prima horen maar ook luisteren. Iets waar wij als mensen, best nog wel een voorbeeld aan kunnen nemen. Bij ons zit het gehoor niet op de ellebogen. Daar hoeven wij dan ook, vanaf nu, niet meer mee te werken.

P.s. Navraag bij Staatsbosbeheer leert dat dit exemplaar het mannetje is van de grote groene sabelsprinkhaan (Tettigonia Viridissima) Het is de meest luidruchtige sprinkhaan. De sabelsprinkhaan dankt zijn naam aan de “legboor” van de vrouwtjes, die de vorm van een sabel heeft.


HTML Comment Box is loading comments…

Facebook
Facebook
Google+
Google+
http://www.bic-news.nl/bijzondere-lef/
Volg mij via e-mail
RSS
INSTAGRAM