Column: De “stoere” handhavers Deel 2

COLUMN

kin


BEVERWIJK – Het is laat.

Het winkelen in de Breestraat loopt natuurlijk uit. Deze keer heb ik de parkeerplaats achter de Saint Agathakerk gekozen. Bepakt en bezakt kom ik de hoek om en een luide ” O NEE” !!! galmt uit mijn mond over de parkeerplaats.

Met de stoere gorilla nog in mijn achterhoofd, begin ik te bedenken wat nu te zeggen. Een dame en een heer van handhaving staan voor de auto. De man staat het kenteken van de auto voor te lezen en de dame begint net te schrijven. Natuurlijk was het hen niet ontgaan dat ik in een rap tempo aan kom lopen.

Dan een intelligente vraag zodra ik met de afstandbediening de deuren open en de boodschappen achterin zet. “Is deze auto van u”? Ik kijk nog even achterom. Daar staat niemand. Zij moeten het echt tegen mij hebben. Ik bespeur een kleine glimlach om de mondhoeken van de dame “Uh ja, ik ben met deze auto ja”. “U bent te laat”! laat de dame nu streng en resoluut weten. Deze keer zonder glimlach. “Ben ik echt heel erg te laat mevrouw”? Vraag ik. “Zeven minuten meneer” “Oh, zeven hele minuten”? “Dit is echt te gek voor woorden, dat ik dit zomaar durf”. De dame schiet echt in de lach. “Vooruit, haal even voor twintig cent een kaartje. Dan is het geregeld”. “Maar die heb ik niet meer los in mijn zak, stamel ik”. “Net allemaal uitgegeven” Voor ik het door heb, haalt de dame een muntje uit haar borstzakje en geeft het mij, terwijl haar mannelijke collega nog even onder zijn kin krabt. “Dit kan ik echt niet aannemen! Ik kan het nu niet teruggeven aan u”. “Dat doet er niet toe, zo is het goed. Toe nou maar”! Ze groet vriendelijk. Beide verlaten lachend en wel de parkeerplaats.

Vanaf die tijd groet ik vriendelijk naar alle handhavers die ik tegenkom. Helaas ben ik deze dame nog niet opnieuw tegengekomen. In een opening van de autodeur ligt namelijk nog steeds een muntje op haar te wachten.

Ik hoop niet dat deze aardige mensen van handhaving, door dit verhaal, op het matje moeten komen bij hun superieur. Maar dat zij vermeldenswaardig zijn staat bovenaan. Het laat een hele andere kant zien. Een menselijke kant. Zo kan het ook!

Voor degene die denken dat beide verhalen verzinsels zijn, jammer! Ik moet jullie teleurstellen. Het is op waarheid berust. Het is mij werkelijk overkomen.

djp portret
Dirk-Jan Prins

 

Facebook
Facebook
Volg mij via e-mail
RSS
INSTAGRAM
Houzz