“Column” De ware John

COLUMN

Vlag-halfstok-198x300


John leidt een simpel maar gelukkig leven. John is met alles wat hij heeft dik tevreden. Laat John maar schuiven. Zoals men dit in Amsterdam zo mooi zegt, als hij zijn natje en drooggie maar heeft.

John is een man recht voor zijn raap en kan niet tegen onrechtvaardigheid met zijn hart op de juiste plaats. Met andere woorden, de wereld om zich heen gaat hem steeds meer irriteren. IS is een onderwerp waar hij niet vrolijk van kan worden. Wie wel eigenlijk. Afslachting binnen het criminele milieu komt hem ondertussen zijn neus uit. Politiek, hij maakt het liefst er de kachel mee aan. Om maar niet te spreken van de rest van de misdaad. Nee, dan zit hij toch het liefst in zijn caravan ergens op een camping, weg van alle narigheid.

John is werkzaam bij de NS en werkt daar velen jaren. Doordat John oprecht en eerlijk is, laat hij bij zijn meerdere weten dat hij niet met een collega van hem door één deur kan. Zo geeft John aan dat zijn collega erg zijn best doet als de baas er is en alles neergooit zodra zijn baas de deur uit loopt. John noemt zijn collega lui. Collega pikt dit niet en ziet John als een soort klokkenluider. Bovendien beschuldigt hij John van discriminatie. John wil nog, met behulp van anderen, aangeven dat hij dit persoon discrimineert op zijn lui zijn en nergens anders op.

John moet bij zijn meerdere komen en krijgt aangezegd dat hij beter maar naar huis kan gaan om wat rust te nemen. Dit gaat zo tot drie maal aan toe, maar bij de laatste keer is dit een definitief afscheid,. Want John krijgt te horen dat dergelijke opmerkingen echt niet door de beugel kunnen. John zit er nu echt doorheen! Wat een onrecht allemaal! Vandaar dat John in zijn laatste regel zegt: “Ik ben geen racist, ik ben geen leugenaar”.

Het is 3 mei 2016. Velsen-Noord wordt opgeschrikt. Een voltallig arrestatieteam van de politie ramt een deur van een woning in. Woordvoerders van de politie geven in eerste instantie aan dat de woning leeg is. De wildste geruchten komen op gang. Weer een crimineel in dit criminele dorp, want de politie valt niet zomaar zo groots binnen maar vanwege een mogelijk vuurwapen of wapens, zo zegt de politie.

“Ik ben geen racist, ik ben geen leugenaar” de laatste woorden van John. Het blijkt zijn afscheidsbrief. Hij kon deze vervloekte wereld niet meer aan. Zijn problemen op de werkvloer waren voldoende om zijn beslissing te nemen. Niets geen crimineel, drugs of welk crimineel ander vergrijp dan ook, maar een gebroken man die alle onrecht niet meer aankon.

Dat was John, slachtoffer van de maatschappij. Hier mogen wij vandaag ook wel eens stil bij staan.

djp portret
Dirk-Jan Prins

 







Twitter
Visit Us
Follow Me
Volg mij via e-mail
RSS
INSTAGRAM
Houzz

3 thoughts on ““Column” De ware John

  1. Geweldig geschreven ook mijn dank aan Jos. John was een geweldig persoon, warm, lief, behulpzaam en vol heerlijke humor. Ik ben dankbaar voor en trots op 41 jaar vriendschap met John. Hij wist wat de werkelijke betekenis van vriendschap was.

  2. Diep Triest, dank je dat je dit zo mooi heb verwoord Dirk-Jan Prins, ga dit dan ook delen,dit gebeurt meer dan dat we weten!!

  3. Wat een geweldig stuk Dirk-Jan, dank je wel. John was een vriend van mij. Ik heb je stuk gedeeld op Facebook en dit er als commentaar bijgeschreven:
    Bevrijdingsdag. We vieren dat we bevrijd zijn van de overheersers. Maar is dat zo? Zijn wij wel bevrijd? Ik ga op deze feestdag niet uitweiden over politiek, vluchtelingen en oorlog. Maar onze samenleving wordt wel overheerst door mensen die ons andere dingen opdringen dan dat wij zelf willen. Dat beperkt onze vrijheid. Ik, als zelfstandig ondernemer, ben destijds gestopt met Horeca omdat ik niet meer kon doen wat ik wilde. De betutteling van de regering, de vergunningen van de gemeente, de milieudienst met een decibel meter, de Politie die komt als de vechtpartijen afgelopen zijn, de Roemeense inbrekers die worden gepakt en veroordeeld maar ik als slachtoffer geen euro schadevergoeding krijg terwijl de rechter dat wel heeft toegezegd, en ga zo maar door. Als ZZPer heb ik werk, omdat ik een handige jongen ben en mijn werk goed en met plezier doe. Maar op de werkvloer kom ik zat “collega’s” tegen die de kantjes er van aflopen, de dag vol maken met roken, scrollen en verstoppen, uurtjes schrijven voor het uitzendburo. En mij het meeste werk alleen laten doen. Als de mogelijkheid zich voor doet emigreer ik uit mijn eigen land, waar ik mij weggestuurd voel, naar een ander land, waar ik mij thuis voel.
    John Voormeer was een vriend van mij. Daarover later meer. Nu ben ik geraakt door het stuk van Dirk-Jan Prins, die uitlegt waarom John zich afgelopen dinsdag van het leven heeft beroofd. Zichzelf heeft vermoord omdat hij niet meer in dit land kon leven.
    Fijne Bevrijdingsdag.

Comments are closed.