overhandiging

Wethouder Erol ontvangt 1e exemplaar

BEVERWIJK / WIJK AAN ZEE – Vandaag, in Beverwijk, is de tentoonstelling: “Het dorp krijgt een gezicht” geopend. 

De opening vond plaats in het Kennemertheater. De tentoonstelling zal tot 23 juni daar te zien zijn. Ook is het boek “Andermans ogen” gepresenteerd. Het eerste exemplaar werd door Ella de Jong aan wethouder Erol overhandigd. De inhoud is het resultaat van Ezels en Kwasten dat eerder deze maand werd gehouden in Wijk aan Zee. Het is een prachtig boekwerk geworden waar alle geproduceerde werken tijdens Ezels en Kwasten in opgenomen zijn. Wie het wil hebben moet er wel snel bij zijn, want de oplage is niet al te groot.

boek

Bert Kisjes, initiatiefnemer, hield de openingstoespraak.

Beste mensen, Welkom

En in het bijzonder de vertegenwoordiger van de gemeente, wethouder Erol en de werkers van KEK en van het Kennemer Theater. Kunst en Kennemertheater hebben ons hier ruimte gegeven voor een tentoonstelling. De tentoonstelling heeft de naam: “Het dorp krijgt een gezicht”.

Cultureel Dorp begon als een idee, een zaadje dat in 1999 meteen toch wel uitgroeide tot een forse plant. Aan het eind van dat jaar leek het wel de potentie van een jonge boom te hebben die nog wel even door kon groeien. Dat is ook gebeurd. De boom kreeg voedsel uit twaalf landen op twaalf verschillende grondsoorten. Nu is hij vijftien jaar oud en maakt niet de indruk op te willen houden met groeien. En het kortstondige lot van brandhout dat in de kachel verdwijnt blijft hem dan ook nog even bespaard.

Hoe is deze tentoonstelling ontstaan? In 1999 schreven wij een prijsvraag uit voor fotografen. De vraag was: Maak tien foto’s van een dorp aan de hand van de mensen die daar wonen. Want een dorp dat zijn de mensen. Dat is niet het landschap of de bebouwing. Wij wonnen hiermee de Ford prijs (een geldprijs) voor een mooi initiatief – de jury vond het plan Cultureel Dorp een gaaf plan – Zo hadden wij ook het geld voor deze prijsvraag. De ingezonden foto’s hebben door heel Europa gereisd. Van Spanje tot Estland, van Griekenland tot Nederland. Maar dan wel in de dorpen.

De eerste stad waar zij gehangen hebben was Llanes in Noord Spanje. De tweede was Halberstadt in Duitsland. Daar is er ook een mooi boekje van gemaakt, dat overigens verkrijgbaar is. Het is voor ons een mooi moment om de foto’s nu in Beverwijk op te hangen. Naast de foto’s van de tentoonstelling Dorpsportret, zien jullie op de tentoonstelling nog andere portretten. Deze zijn gemaakt op de smaakmarkt van vorig jaar door Margot Ekhart en Jan van der Land. Sommige foto’s zijn sterk uitvergroot, andere zitten veilig opgeborgen in een scherm.

Als er een portret van jou gemaakt wordt dan ben jij dat en niemand anders. Een portretschilder vertelde mij laatst dat een portret zich dan ook moeilijk laat verkopen of exposeren in een galerie. Zij hebben een lage handelswaarde. 

Portretten zijn afbeeldingen van individuele mensen. In onze dorpssamenleving spreek je altijd over individuele mensen. De negatieve kant hiervan is de roddel. De mooie kant is dat je iemand als persoon erkent. Oh, daar moet je Piet voor hebben of nee, niet Piet maar Greet. Wij zijn eraan gewend geraakt om aangesproken te worden als lid van een groep waar je toe gerekend wordt. Marokkanen vinden dat niet leuk. Duitsers spraken je daarom vaak in het Engels aan. De grote maatschappij, de stad kan niet anders. Anders is het niet meer effectief. Maar je bouwt zo wel een wat vervreemding in.

Vanochtend las ik in het Kennemer Dagblad dat Karl Heinz Böhm is overleden. Hij speelde ooit de rol van keizer Franz Josef in de overbekende film over keizerin Sisi. Later in zijn leven speelde hij rollen als psychopaat, of seriemoordenaar om aan dat stigma van de eeuwige Franz Josef te ontkomen. Zo ’n hekel kan een mens krijgen aan een stempel dat hem wordt opgedrukt.

Dorpen zijn in staat om individueel te kijken en te denken. Dorpelingen zullen dat ook wel blijven doen. Het is effectief. Het is de kracht van het dorp. Voor bestuurders is individueel optreden vaak een last. Je hoort dan zinnen als “Daar kunnen wij niet aan beginnen”, of “ wij moeten één lijn trekken”. 

napraten

Bert Kisjes (links) geeft wethouder Erol nog wat uitleg

Na deze woorden kreeg wethouder Erol de gelegenheid een dankwoord uit te brengen. Hij is trots deze dag mee te maken. Temeer hij aan de wieg heeft gestaan van deze projecten in 1999. Eigenlijk kwam het hem goed uit dat de wethouder die eigenlijk had moeten komen, verhinderd was. Zo kwam er een einde aan een geslaagde opening. Het is de moeite waard om eens een kijkje te gaan nemen.


Widget is loading comments…