Vermoeide zon

COLUMN

WIJK AAN ZEE – De zon is moe. Hij geeft zich over. Het altijd aan de hemel schijnen vergt kracht.

zon1
Foto: © Dirk-Jan Prins

Hij vlijt zich nederig op een bedje van gedrapeerde wolken. Dag in dag uit gaat de zon, zonder enige hulp, langzaam onder. Maar gisteravond zocht hij toch echt zijn toevlucht bij de wolken die altijd wel ergens om hem heen te vinden zijn.

Het moet best een enerverende en vermoeiende taak zijn om elke dag opnieuw deze werkzaamheden te verrichten om vervolgens ook nog eens, aan het einde van de dag, horde fotografen in de lens te moeten kijken. Ondanks al zijn avonturen in de avonduren, is hij toch maar weer mooi voor ons opgestaan. Dit keer om een hele mooie tijd, tot zeker na het weekend, voor ons in orde te maken.

De zon stamelt:

Weer ga ik onder
en kleur de hemel, soms rood
Vandaag heb ik mij opnieuw verwonderd
door wat het uitzicht mij nú weer bood

Achter de horizon zijn straks met mij verdwenen
alle geheimen van de dag
Het doet mij opnieuw beseffen
dat ik dit wonder opnieuw verzorgen mag

Dit terugkerend gebeuren
het komt elke dag weer
stilzwijgend hebben wij gekeken
voor de zoveelste keer


Twitter
Visit Us
Follow Me
Volg mij via e-mail
RSS
INSTAGRAM
Houzz