Vrijheid! Vrijheid!

COLUMN

In elke stad, elk dorp of op het platteland is wel iets te doen geweest om onze vrijheid te vieren. Maar weten jullie wat ultieme vrijheid is? Een interview met Beyke uit Wijk aan Zee.

Dag Beyke, ik wil graag wat van jou weten. Beyke, joehoe hoor jij mij? Kijk eens deze kant op? Ik ben hier. Beste mensen, ik probeer Beyke enkele vragen te stellen, maar hij werk niet echt mee. Beyke is een hond. Een bijzondere hond en dat is-ie.

bayke
Dit is Beyke      Foto’s: Dirk-Jan Prins

Communiceren met een hond is al lastig maar met dit exemplaar……. Ik ga het nog eens proberen. Mocht ik iets uit hem krijgen, dan zet ik bij zijn antwoorden een B:

Beyke, ik heb begrepen dat jij best een eigenwijze hond bent. Is dit zo?

B: Ja hoor, natuurlijk, daar gaan wij weer. Ik wist wel dat er zoiets zou komen. Waarom dacht jij dat ik eerst niets zei? Ik ben niet eigenwijs, ik leef in mijn eigen dorp mijn eigen leven. Daar heeft niemand iets mee te maken. Wat is daar mis mee?

Oeps, ik heb toch niet op je tenen getrapt hoop ik?

B: Nee hoor dat lukt jou niet. Ik maak mij niet zo druk om wat een ander zegt of doet.

Maar jij reageerde zo fel. Maar hoezo jouw dorp en jouw leven? Er leven toch nog anderen hier? Jij bent niet alleen toch?

B: Dat zal wel, maar dat laat mij volstrekt koud. Als ik zin heb om op de straat te gaan zitten, dan doe ik dat en dan zit ik er echt niet mee dat er een bus bij het busstation weg moet. Ik blijf lekker zitten. Zit een stuur aan zo’n ding hoor. Dan gaat hij er maar omheen!

Oké! ….. Doe jij dit allang zo?

B: Zeker 10 jaar.

Tien jaar? Hoe oud ben jij dan?

B: Ik? Ik ben vijftien! Tja, daar kijk jij van op hè? En nog steeds elke dag lekker aan de wandel.

Zo, dat is een respectabele leeftijd voor een vuilnisbakkie zoals jij.

B: Ik word er toch zo pist over dat iedereen mij altijd maar uitmaakt voor een vuilnisbakkie! Voor eens en voor altijd, IK BEN GEEN VUILNISBAKKIE! Ik ben een echte Friese Stabij. Snap jij het zo? Zij zeggen dat ik niet kan luisteren, nou jullie kunnen niet goed kijken. Als jij nog verder wilt met dit gesprek zou ik maar snel inbinden als ik jou was.

Ah, daar komt dus jouw koppigheid vandaan. De echte Friese koppigheid.

Even dacht ik dat ik het verpest had. Beyke zei niet zoveel meer en bleef een beetje opzij kijken. Maar hij had het gelukkig niet gehoord. Hij dacht dat er een deur openging en er misschien voedsel op hem neer zou dalen. Dus wij konden verder met het gesprek.

Iedereen ziet jou altijd om eten vragen bij o.a. het hotel met Poolse bewoners. Dan ga jij weer, op jouw speciale manier, zitten. Nu natuurlijk niet. Nu blijf jij staan en geef jij om de zoveel seconden één blaf. Maar wel zo vaak dat de bewoners uit Polen eten naar beneden gooien voor jou. Krijg jij thuis dan niets te eten?

bayke1
Beyke bij het hotel met de Polen

B: Ik kom thuis niets te kort hoor, als jij dat soms denkt. Ik heb een lieve baas. Maar als ik ga wandelen, hoort het om eten vragen er nu eenmaal bij. Maar wat is er mis met eten vragen bij de Polen?

Nou ja, er is niets mis mee maar het is wel frappant dat wanneer jij daar bent de Polen er ook net zijn. Ondanks dat zij ploegendiensten draaien.

B: Weet jij wel wat een moeite het mij heeft gekost om de tijden van de ploegendiensten een beetje door te krijgen? Valt niet mee hoor, voor een hond! 

Nou ja, ik begrijp ook dat jij wel eens ergens anders bent gaan winkelen. Bij de Spar. Daar kennen zij jou ook.

B: Klopt, bij de Spar kennen zij mij ook. Tja, moet toch ergens mijn eten halen als de Polen er niet zijn! Op mijn leeftijd kan ik niet alles meer onthouden. Dus ik sta wel eens voor niets te blaffen daar bij dat hotel. 

Loop jij dan zomaar naar binnen? En pak jij dan zomaar iets uit de stelling? Jij moet wel afrekenen. Ik dacht dat een slimme hond als jij dat wel zou weten.

Hoe zit dat eigenlijk met het meegaan met de bus zonder een kaartje te kopen?

B: Grrrrrom, jij hebt jouw huiswerk wel gedaan zeg! Als jij het zo graag wilt weten, ja, ik ga met de bus mee naar Beverwijk. Ik kijk eens hier en dan eens daar. Ik kijk of er een broodje Döner ergens te scoren is en ga dan weer mee terug naar Wijk aan Zee.

Weten de chauffeurs dan waar jij naar toe moet?

B: De meeste wel ja. Maar ik sta ook wel eens voor de verkeerde bus hoor. Tja, toen kwam ik in Castricum uit. Weet je, het eten daar is ook best lekker.

Weet jij zelf de weg dan terug te vinden vanuit Castricum?

B: Uh, nu heb jij mij, nee niet altijd. Dan ga ik maar wat eten zoeken. Moet toch wat te doen hebben.  

Ah, dat doe jij gelukkig nooit, eten zoeken. Kennen zij jou daar dan ook al?

B: Nee, dus werd ik gearresteerd. Eerst in de pootboeien naar het politiebureau en vervolgens achter de tralies van het asiel in Alkmaar.

Hoe kwam jij daar weer uit dan?

B: Mijn baasje werd gebeld en hij kwam mij halen.  

Jij kreeg vast geen lekkere kluif na dit avontuur.

B: Nee helaas niet!

Schrikken de mensen nooit als jij weer eens doet alsof jij doof bent en weer eens midden op de weg gaat zitten zonder op of om te kijken?

B: Ik zal jou wat anders vertellen. Over schrikken gesproken. Toen heb ik stiekem wel mijn bekhoeken opgetrokken van het lachen. Niet dat iemand dat kon zien. Anders doe ik mijn imago geen eer meer aan dat ik stoïcijns zou zijn. Ik kon ooit eens bij dat hotel, met al die Polen, naar binnen lopen. Dus sjokte ik lekker door de gangen en zag op de eerste verdieping een deur open staan. En open deuren zijn er om te onderzoeken, toch? Zo het dak op van de buren. Eenmaal aan de andere kant van het dak, kijk ik op een oprit van een woning. Daar loopt net een vrouw met wat haast haar huis binnen, maar kijkt nog net even mijn kant op. Tjonge, wat keek zij raar op. Ik zag haar schrikken. Wie verwacht er nou een hond op het dak. Deze vrouw in ieder geval niet.

Stoïcijns ben jij inderdaad. Jij zegt zelf dat jij niet doof bent. Een beetje doof dan.

B: Nee man, kraak maar eens met een zakkie chips. Dan kun jij zien hoe doof ik ben. Niet dus! Maar ik heb zo mijn methodes om te kunnen doen met wat ik doe. En daar hoort luisteren in ieder geval niet bij. Als ik moe ben moet ik midden op de straat kunnen gaan liggen of zitten. De hele straat is gewoon van mij. Auto’s of niet. Ben jij nu klaar met dat vragen stellen? Begin het een beetje zat te worden. Eerst wat eten scoren en dan terug naar mijn baas om eens lekker lang te gaan slapen. Oan’t sjen. Versta jij zeker niet? Daar moet jij nu een echte Friese Stabij voor zijn. Ik zij tot ziens.

bayke2
Beyke houdt het voor gezien!

Beyke staat heel langzaam op en sjokt, zonder om te kijken, weg. Hij had het er wel over waar zijn reis naartoe zou gaan, maar dat is nooit zeker bij Beyke. Toch hebben wij wat kunnen leren van deze oude stugge maar pientere Fries. Maak jezelf vooral niet druk! Al die stress kan voor niemand goed zijn. En wat hij ons nog meer leerde! Mocht hij weer ergens zitten of liggen en hij wenst weer eens niet te luisteren, zorg ervoor een zakje chips bij jou te hebben. Het schijnt te werken.

Als dit geen ultieme vrijheid is!

djp portret
Dirk-Jan Prins

Twitter
Visit Us
Follow Me
Volg mij via e-mail
RSS
INSTAGRAM
Houzz