Een steengoed huwelijk!

NIEUWS

BEVERWIJK – Albasten huwelijk in Beverwijk en nog steeds verliefd.

Hendrik zag in 1921 het levenslicht. In Amsterdam oud-zuid. Anna in 1924 in de Rens Lauwesstraat achter het Bellamyplein. Twee heerlijke echte Amsterdammers in hart en nieren. Hendrik en Anna nemen op vrij jonge leeftijd het besluit te trouwen. Dit doen zij dan ook in 1943 in Amsterdam op de Oudezijds Voorburgwal, het toenmalige stadhuis. Midden in de oorlog, dat wel! Drie koetsjes ratelen over de keien dwars door Amsterdam met het trotse verse paar. Eén koets met twee paarden voor het nieuwe stel en twee volgkoetsjes met één paard voor de familie.

Anna en Hendrik Metz kijken toch wel stiekem uit naar hun 75 jaar huwelijk           Foto: Dirk-Jan Prins

“Na de nodige plichtplegingen in het Stadhuis, gaat het gezelschap met koets en al op weg naar Oud-Zuid. Om precies te zijn de van Ostadestraat nr15”. Zo vertelt Anna. “Alleen midden op het Rembrandtplein aangekomen, gaat opeens het luchtalarm. Er breken een paar benauwde uren aan voor ons. Schuilen kon niet echt en verder gaan met de paarden was ook niet een optie. Daar stonden we dan. 22 en 19 jaar met een kersvers trouwboekje op zak”.

“De uren verstreken! Gelukkig, we konden onze weg vervolgen naar de van Ostadestraat”. “Dat was me ook wat daar joh”,  gaat Anna verder. “Drie hoog. En dat is natuurlijk niet zo erg, maar liever hadden wij een andere plekkie gehad. Maar ja, woningen waren er toen nog haast niet, dus je moest wel blij zijn met dat wat je had. Maar weet je jonge, als die bel ging moest je eerst ff een paar trappen afrennen om met zo’n rot touw de deur open te trekken. En in die tijd kwam alles ook nog eens aan huis. De bakker, de bloemenman met zijn kar voor een bossie tulpen, de melkboer, visboer met bossies sprotjes voor een stuiveren ook de voddenman. Je bleef rennen. En als je dan zag dat het de bakker was en je moest betalen, ja dan klom je eerst weer een paar trappen omhoog, om geld te pakken, om vervolgens weer naar beneden te sprinten”.

“En dan moet je meemaken dat er ook nog eens boven ons een echte NSB’er woonde. Maar wel een goeie kerel hoor! Dat wel! Want als er wat op komst was, kwam hij naar beneden gerend en riep dat Hendrik moest maken dat hij weg kwam. Anders zou te werk worden gesteld in Duitsland. Dus zo slecht was hij niet. Heel wat anders dan een jong stel bij ons aan de overkant. Dat waren secreten. Die verlinkte Jan en alleman. Maar die vonden ze bij het eind van de oorlog aan een touw, dus dat probleem loste zichzelf op”.

Hendrik neemt het verhaal even over en begint over zijn werk in die jaren. “Ik werkte op het dok in Amsterdam Noord. Een klein eigenwijs jochie was ik en ik was niet van plan om te luisteren naar wat ik moest doen. Vandaar dat ik al snel in de werkplaats werd gezet en daar aan de slag moest. Daar werd ik uiteindelijk koperslager. Ik heb er nog zelfs Duitse onderzeeboten gerepareerd. Dat moest ik wel of ik wilde of niet, maar of dat altijd goed ging is maar helemaal de vraag. 25 jaar heb ik daar gewerkt en ook nog de vergeten watersnoodramp van Amsterdam Noord meegemaakt. Eén van mijn hoogtepunten was toch wel het ombouwen van de Rosa Sun. Toen dit schip na het ombouwen haar eerste vaart ging maken, stond ik trots naast Prins Bernhard in de stuurhut. Tja, en toen! Toen ben ik naar de Hoogovens gegaan. Maar dat was toch wel zwaar hoor. Ik miste de werf heel erg. Maar uiteindelijk, ook daar heb ik de 25 jaar volgemaakt”.

Albast

“En nu zitten wij dan op De Raep in Beverwijk. 18 maart is het officieel. 75 jaar getrouwd. Man man, wat is die tijd snel gegaan. Maar, zo gaat Hendrik verder, als klein jochie liep ik al te roepen dat ik honderd zou worden. Ja echt, dat heb ik altijd volgehouden. En dan moet ik dat wel waarmaken natuurlijk. Gelukkig dat An meewerkt en ook 94 is geworden. Ik kan wel zoveel willen, maar 75 jaar getrouwd zijn zou nooit hebben gehaald als An niet mee had gewerkt. 75 jaar getrouwd zijn kan men zich trouwens bij de gemeente in Beverwijk zich niet herinneren. En dan moet natuurlijk de burgemeester op bezoek komen en ook nog eens een kamerheer van de koning, die zou ook nog komen! Voor ons hoeft het allemaal niet zo hoor, maar stiekem zijn wij er toch wel een beetje trots op”.

De naam Albasten huwelijk komt van de steen Albast. De steen helpt bij vergeving en zelf-vergeving en maakt flexibel. Het is een goed te vormen steen. Bovendien is het een symbool van zuiverheid die jou een gevoel van kalmte en vrede geeft. “Ja dat bedoel ik dus, daarom is het ons gelukt om 75 jaar huwelijk vol te maken. Maar nu gaan ik stoppen jonge, want er moet om 6 uur gegeten worden, dus veel plezier en maak er een leuk stukkie van hoor! Dag jonge!


Twitter
Visit Us
Follow Me
Volg mij via e-mail
RSS
INSTAGRAM
Houzz